Blog

ClientVan Amsterdam Noord naar Timnas: Marc Kloks emotionele reis gezien door zijn moeders ogen

Van Amsterdam Noord naar Timnas: Marc Kloks emotionele reis gezien door zijn moeders ogen

Op de derde verdieping aan een grote autoweg in Amsterdam-Noord werd een Indonesische voetbal international geboren. Zijn naam is Marc Klok. Zijn moeder Lia woont nog steeds in dit huis en zag vanuit de Groetstraat in Amsterdam hoe haar zoon een medaille op de SEA Games voor Indonesië schopte.

De lange voetbalreis naar Timnas begon voor Lia’s zoon met een bal en een heel oncomfortabel voetbalveldje in Amsterdam-Noord.  “In deze buurt was er geen fatsoenlijke plek om te voetballen”, herinnert Lia zich.  “In andere wijken wel, de kinderen hier haten dat. Marc besloot – als klein kind – een brief te schrijven naar de plaatselijke gemeente. Ze willigden zijn verzoek voor een fatsoenlijke plek om te voetballen in en noemden het ‘Marc Klokplein’. Ik vond dat verhaal heel typerend voor hem als kind, omdat hij altijd voor dingen moest zorgen. ”

Onze jonge Marc zijn voetballeven begint op een veld met zijn eigen naam erop. Hij werd omringd door goede voetballers: Amsterdam Noord is een multicultureel gebied en straatvoetbal is er een manier van leven.

Marc zijn club carrière was nog niet zo intens. Dat veranderde toen hij hoorde dat zijn vriendje Ouasim Bouy (die later voor Juventus en Leeds speelde) werd gescout door Ajax toen hij voor het amateurteam Zeeburgia in Amsterdam-Oost speelde.

Marc bedacht zo’n route ook voor zichzelf, dus schreef Lia hem in bij Zeeburgia.  Daar ging hij spelen in een elftal met latere spelers als Adam Maher (voormalig PSV, nu FC Utrecht) en Danzell Gravenberch (oud-Ajacied en de oudere broer van Ryan Gravenberch).

Vechten
“Daar is het echte werk begonnen voor Marc.  Hij trainde op zeer jonge leeftijd  vier keer per week, hij ontwikkelde een topsportmentaliteit.  Het vulde onze dagen als gezin. Ik had het geluk dat ik tijd had om hem te helpen met voetballen.  Ik was er altijd – naast het trainingsveld. Ik ben zelfs kantinedame geworden op de club. Dat is de tijd dat hij echt begon te dromen van betaald voetbal.”

Die droom begon toen FC Utrecht, AZ en Ajax interesse in hem toonden. De familie had het beste onderbuikgevoel bij de jeugdopleiding van Utrecht, ook omdat Ajax wilde dat hij eerst try-outs deed.

“In die Utrechtse jaren heeft Marc ontzettend hard gewerkt. Hij was nooit het soort voetbaltalent voor wie alles volkomen natuurlijk was. Hij had ook echt gevochten en maakte lange dagen. Ik maakte hem om 6.30 uur wakker, daarna bracht hij de hele dag door op een topsportschool en de avond bij FC Utrecht.  Toen hij eindelijk thuiskwam moest hij nog steeds zijn huiswerk maken. Hij sliep om 23:00 uur en de volgende dag ging zijn wekker weer vroeg af.”

Dat waren dus de jaren dat Marc leerde vechten, in sommige gevallen zelfs buiten het voetbalveld. “Zijn leeftijdsgenoten waren regelmatig jaloers op hem en pestten hem soms een beetje. Toen ik dat hoorde zei ik tegen Marc dat hij zich door niemand moest laten tegenhouden. Ik zei hem – dat als hij het nodig had – hij een vuistslag moest geven. Vanuit zijn eigen karakter was hij te aardig en te lief om daar zelfs maar aan te denken. Maar je moet mensen je geest laten zien.”

Zo groeide Marc op in Amsterdam Noord en bij FC Utrecht, waar hij op zijn 17de bij de tweede selectie begon te spelen.  Zijn profdebuut was dichtbij, maar een zware blessure maakte daar een einde aan.

Nadat hij was hersteld was zijn plaats bij Fc Utrecht in meegenomen. Hij begon aan zijn  voetbalavonturen in Bulgarije, Schotland en Engeland.

En toen, geheel uit het niets, kwam Indonesië.


Lastige periode
PSM Makassar wilde Marc graag bij de club. Er was wat twijfel, maar Marc besloot zijn kans te wagen en ervoor te gaan. Hij ging naar Indonesië, zich nog niet bewust van de immense tragedie die op het punt stond het leven van zijn familie voor altijd te veranderen.

“De dag dat hij vertrok, 11 april 2017, was ik verdrietig.  Ik weet nog dat ik aan Marcs stiefvader Ton vroeg: ‘Wat als er iets ergs gebeurt in ons gezin?  Marc zal zo ver weg zijn. Ton probeerde me te kalmeren en zei ‘Maak je geen zorgen schat, wat kan er ooit misgaan?'”.

Het vreselijke antwoord op die vraag kwam pas een dag later. Op 12 april 2017 werd Ton dood aangetroffen. Hij had zichzelf van het leven beroofd.

“Marc was op dat moment net aangekomen in Indonesië. Hij had de 11e  gebeld om ons te vertellen dat hij in Makassar was geland en sprak ook Ton, die een echte vriend van hem was. Toen hij ging slapen in zijn hotel ging op datzelfde moment alles mis in Amsterdam.’’

Lia belde naar Indonesië.  Toen Marc het vreselijke nieuws hoorde, was hij bereid om zijn hele contract bij PSM op te zeggen en meteen terug te reizen naar zijn familie. “Maar ik heb hem overtuigd om daar te zijn. Ik stond hem niet toe om terug te keren. Ik wilde het beste voor hem. Ik zei tegen hem: ‘mama regelt hier alles en dan komt ze meteen naar je toe’. Maar in die tijd voelde het alsof Indonesië werelden ver weg was. ”

Na de begrafenis reisde Lia en haar moeder naar Makassar. Lia was nog nooit in Indonesië geweest en de omstandigheden waren zwaar. Maar op de een of andere manier voelde het wel goed: ze begreep nog niet waarom, maar Indonesië voelde vanaf het begin als thuis.

“Die eerste reis was krankzinnig voor mij. Het was hard en vol tranen, maar ook betekenisvol. Mijn moeder en ik zaten in de VIP-sector van het PSM-stadion waar Marc debuteerde. Hij scoorde – met dat typische soort vrije trap die hij neemt – en rende naar ons toe en stuurde met zijn hand een kusgebaar. In de media vertelde hij dat het doelpunt bedoeld was als eerbetoon aan Ton.”

Indonesië werd thuis
In de weken, maanden en jaren nadat Lia vanuit de Groetstraat in Amsterdam zag  hoe haar zoon voetbalster werd in Indonesië.  Op een gegeven moment vertelde Marc haar dat hij een Indonesisch staatsburger zou worden en voor Timnas zou spelen.

Lia was niet eens verrast. Ze had van dichtbij gezien hoe Marc gehecht raakte aan zijn nieuwe land.  “Hij houdt ervan om nieuwe mensen te leren kennen.  Sociaal zijn is een heel belangrijk onderdeel  van de Indonesische cultuur en dat past heel goed bij hem. En ook: Indonesiërs zijn vanaf het begin zo aardig voor hem geweest.”

In diezelfde periode werd Lia zelf een beetje verliefd op Indonesië.  Na die eerste reis in april 2017 reisde ze meerdere keren terug naar Indonesië. “Ik ging alleen en merkte hoe behulpzaam en vriendelijk mensen waren.  En ik zag dat ze waardeerden wat ze hadden, zelfs al was dit weinig.”

Stiekem droomde ze er zelf van om in Indonesië te blijven, net als haar zoon. “Ik voelde me meteen thuis. Ik heb het gevoel dat mijn verdriet verdwijnt als ik er ben. Ik probeerde zelfs een baan te krijgen als babysitter in Indonesië, maar merkte dat alleen jongere dames zo’n baan kregen. Maar wie weet wat er in de toekomst gaat gebeuren.”

Deze zondag zag Lia hoe Marc de beslissende penalty scoorde voor Indonesië op de SEA Games en hoe hij een medaille won, met een rood-witte vlag op zijn schouders.  Er zijn vijf jaren verstreken sinds die vreselijke tijd in april 2017.

“Toen ik hem zag met de medaille besefte ik: da tis mijn zoon”.  Het ontroerde me zo, ik kon niet trotser zijn.”

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top

Status Pro Sport is een full service managementbureau voor voetballers, clubs, trainers, esporters, ondersteunende specialisten en sterke merken.

Follow us